We współczesnej kulturze łatwo o bierność, tymczasem literatura, szczególnie literacka fabuła, która pozostaje podstawą kultury, niezmiennie ma potencjał aktywizujący, często emancypacyjny, a nawet – przecież w to wierzymy – rewolucyjny. Zapraszamy na Festiwal Fabuły do Centrum Kultury ZAMEK!
Plakat Festiwalu Fabuły 2026. Autor: Marcin Markowski
Kacper Płusa to autor nadesłanego zestawu pod tytułem „Brzydki charakter – Pisma”, podzielonego na części „Żarty żartami”, „Żarty się skończyły” i „Błąd w sztuce”. >>
Anna Mochalska podzieliła się swoim podsłuchiwaniem świata i jednoczesnym wydobywaniem z niego głosu. Wiersze zostały zebrane w zestaw pod tytułem „same głosy”. >>
Ewa Frączek obrazowo i dosadnie porusza kwestię kobiecości, różnice pomiędzy byciem kobietą a byciem mężczyzną w dzisiejszym świecie nastawionym na zysk i przyjemność. >>
Krzysztof Bąk (godło: rzędy domostw) zaskoczył nas niezwykłą sprawnością warsztatową połączoną z czułą obserwacją otaczającego świata. >>
Joanna Mueller w książce „intima thule” buduje wiersze z cegieł logosu tworzących całość: poetycki tom – dom.
Kamila Janiak jest zaangażowana w krytykę rzeczywistości. Jej poezja jest z całą pewnością polityczna, zbuntowana przeciw światu.
Czujesz, że język Dominiki Dymińskiej kłuje. Nie bez powodu przypominasz sobie początkowy cytat z „Danke”: „Więc piszę tak, jak się mówi, i tak, jak się myśli”.
W grudniu Instytut Mikołowski wydał tom zawierający nigdy wcześniej niepublikowane wiersze i opowiadania Wojaczka – „Nie te czasy. Utwory nieznane”. Kim jest Rafał Wojaczek dla kolejnego pokolenia czytelników?
Próba interpretacji wierszy (po)zagładowych Piotra Macierzyńskiego jawi się jako odwrócona lamentacja. Autor, posługując się topiką biblijną, stosując liczne stylizacje i parafrazy hebrajskie i nowotestamentowe, odwraca sens i znaczenie modlitwy czy prośby.
W kontrze do stereotypowych wyobrażeń o kontrkulturze Jerzy Jarniewicz w „All you need is love” pokazuje, że społeczeństwo lat 60. XX w. było przede wszystkim wolne.
Jak wygląda kino beat generation z perspektywy poetyckiej? Czym jest beat cinema? Zapraszamy do zamkowego kina! >>
Krystyna Miłobędzka w błyskotliwy sposób obnaża szablony języka, którymi posługujemy, aby dać dojść do głosu rzeczywistości. Zapraszamy na spotkanie z jedną z najwybitniejszych poetek i minikoncert Wacława Zimpla! >>
Bob Dylan i Leonard Cohen. Co sprawia, że w społeczeństwie, które poezji unika jak ognia, piosenki dwóch poetów urodzonych przeszło 70 lat temu za Atlantykiem, są znane, nucone i często odtwarzane w popularnych stacjach radiowych? >>
Kiedy 13 października 2016 roku Szwedzka Akademia ogłosiła werdykt: w dziedzinie literatury Nagrodę Nobla otrzymuje Bob Dylan – ciała publiczności wiedziały, jak powinny się zachować. Ludzie pytali: a czemu nie Leonard Cohen? >>
Yoko Tawada to artystka żyjąca między różnymi kulturami, różnymi językami, różnymi sposobami doznawania, pojmowania i wyrażania świata. Zapraszamy na spotkanie z Yoko Tawadą! >>
To poezja zdziwiona realnością. Zachłystująca się gestem, ruchem, obrazem, który obezwładnia, bierze w posiadanie bez pytania. Zapraszamy na Pasewicz’ Show! >>
Czy ma rację krytyka literacka, która zarzuca autorowi, że trudno znaleźć w jego poezji coś zalecającego się do czytelnika? Zapraszamy na spotkanie Koncertmistrz Adam Wiedemann! >>
Przez lata grał tam, gdzie nikogo nie było. Pochodzi z Otwocka, ale kształcił się na boiskach amerykańskich – Piotr Sommer. Zapraszamy na Sommertime! >>
„Kasperl i Margit” Macieja Płazy to prowadzona z dwóch różnych perspektyw powieść historyczna, której jednak daleko do tego, co nauczyliśmy się ostatnio nazywać „polską prozą rozdrapywania ran”. Ta wciągająca i humorystyczna opowieść przypomina raczej poznańską epopeję, przy czym historię traktuje się tu śmiertelnie poważnie.
„Skończone. Nic mi się nie śni. I nikt” – tymi słowami Wojciech Tochman zamykał swoje najważniejsze reportaże o Rwandzie czy Bośni. Jednak historia o realiach wojny w Ukrainie nie pozwala na taką kropkę. „Delfiny i Belzebub” to pierwsza książka w dorobku reportera, która „wcale się nie kończy”, bo jej bohaterowie – ludzie i zwierzęta – wciąż są pod ostrzałem, a ich cierpienie trwa każdego dnia.
Żadan nie opowiada o wojnie jako o wydarzeniu historycznym czy militarnym. Wojna w „Arabeskach” jest stanem istnienia – czymś, co przenika każdą relację, każde wspomnienie i każdy gest.