We współczesnej kulturze łatwo o bierność, tymczasem literatura, szczególnie literacka fabuła, która pozostaje podstawą kultury, niezmiennie ma potencjał aktywizujący, często emancypacyjny, a nawet – przecież w to wierzymy – rewolucyjny. Zapraszamy na Festiwal Fabuły do Centrum Kultury ZAMEK!
Plakat Festiwalu Fabuły 2026. Autor: Marcin Markowski
W wierszach Marcina Orlińskiego znajdujemy fascynujący stan zawieszenia między jasnością a ciemnością, jawą a snem, czyli fikcją a rzeczywistością. To stan rozdarcia, który towarzyszy nam przez cały tomik. >>
Marcin Ostrychacz przenikliwie obserwuje świat, rezygnuje jednak z bezpośredniego zaangażowania: bohater tomu pozostaje raczej myślicielem niż działaczem, raczej melancholikiem niż aktywistą. >>
Czy poezja może zmienić świat? My możemy zmienić świat, a to my współtworzymy i współodbieramy poezję – pisze Maja Staśko. >>
Podczas festiwalu Poznań Poetów 2017 w Centrum Kultury ZAMEK każdy będzie mógł zbudować wiersz, używając 125 możliwych kombinacji. Dzięki Haiku ex machina. >>
Na zakończenie festiwalu Poznań Poetów, 20 maja o godz. 18, odbędą się Pierwsze Ogólnopolskie Mistrzostwa Slamu Poetyckiego. Zgłoszenia do kwalifikacji poznańskich już od 1 maja – od godz. 7.00!
Mistrzostwa prowadzić będą Romek Franczyk i Maciek Mikulewicz. O szczegóły Pierwszych Ogólnopolskich Mistrzostw Slamu Poetyckiego dopytuje Patrycja Kopacka. >>
Nie ma słów na główkę Hämäläinena w ostatniej minucie – potrzeba nam Muzy, biegłej w tłumaczeniu fatum na język naszych ludzkich ułomności. Przyjdź na Poznań Poetów! Będę tam, bo przecież jestem Tobą. >>
Rozmowa z Martinem Pollackiem, austriackim pisarzem, dziennikarzem i tłumaczem, autorem książek „Śmierć w bunkrze”, „Ojcobójca”, „Dlaczego rozstrzelali Stanisławów”, „Topografia pamięci”. >>
Sztuka kochania wiersza – nowy termin przesyłania interpretacji to 21 kwietnia 2017 r. Weź udział w konkursie! Bo wiersz może mieszać szyki, pobudzać do dyskusji, być głosem w sprawie. >>
„Topografia pamięci” Martina Pollacka jest książką tyleż o pamiętaniu, co o – nierzadko celowym – zapominaniu tego, co niewygodne. >>
Podczas spotkania z Seryjnymi Poetami 4 kwietnia Jacek Gutorow czytał wiersze z najnowszej książki „Rok bez chmur” (WBPiCAK, 2017).
Dziś prezentujemy wiersze Agnieszki Wolny-Hamkało z jej najnowszej książki pt. „Panama smile” (WBPiCAK 2017). Spotkanie z autorką odbyło się 4 kwietnia w ramach Seryjnych Poetów.
„Fanfika” Natalii Osińskiej czyta się z dwóch powodów: po pierwsze dlatego, że jest świetną powieścią dla młodzieży. Po drugie dlatego, że się go rozpaczliwie potrzebuje. >>
Rozmowa z Moniką Sznajderman, antropologiem kultury i szefową Wydawnictwa Czarne, którego nakładem w 2016 roku ukazała się jej ostatnia książka, rodzinna historia „Fałszerze pieprzu”. >>
Autobiograficznej powieści Agnety Pleijel matronuje Marguerite Duras i jej rozważania o pisaniu jako samotności i ciszy, dlatego jednym z bohaterów jest pusty, stary dom na archipelagu, do którego wraz z porywistymi podmuchami wiatru docierają melancholijne głosy umarłych. >>
Prezentujemy wiersze Jacka Napiórkowskiego zapowiadające najnowszy tom poety pt. „Święto”.
Prezentujemy dwa wiersze Macieja Woźniaka zapowiadające najnowszą książkę pt. „Obywatelstwo podwójnego kraju”.
„Miejsce”, najnowszy tom Edwarda Pasewicza, porusza szereg kwestii istotnych we współczesnej liryce: (nie)wyrażalność, etyczność, polityczność, performatywność. To poezja w świetniej formie. >>
„Kasperl i Margit” Macieja Płazy to prowadzona z dwóch różnych perspektyw powieść historyczna, której jednak daleko do tego, co nauczyliśmy się ostatnio nazywać „polską prozą rozdrapywania ran”. Ta wciągająca i humorystyczna opowieść przypomina raczej poznańską epopeję, przy czym historię traktuje się tu śmiertelnie poważnie.
„Skończone. Nic mi się nie śni. I nikt” – tymi słowami Wojciech Tochman zamykał swoje najważniejsze reportaże o Rwandzie czy Bośni. Jednak historia o realiach wojny w Ukrainie nie pozwala na taką kropkę. „Delfiny i Belzebub” to pierwsza książka w dorobku reportera, która „wcale się nie kończy”, bo jej bohaterowie – ludzie i zwierzęta – wciąż są pod ostrzałem, a ich cierpienie trwa każdego dnia.
Żadan nie opowiada o wojnie jako o wydarzeniu historycznym czy militarnym. Wojna w „Arabeskach” jest stanem istnienia – czymś, co przenika każdą relację, każde wspomnienie i każdy gest.
