Piotr Śliwiński o tomie „Inne” Krzysztofa Bąka: to wiersze delikatnie traumatyczne, szorstko-czułe, liryczne do szpiku strofy, z wyczuciem oscylujące na granicy snu i przebudzenia, szaro-pastelowe, miękkie i zimne niczym puste łóżko. >>
Krzysztof Bąk (godło: rzędy domostw) zaskoczył nas niezwykłą sprawnością warsztatową połączoną z czułą obserwacją otaczającego świata. >>
„Kasperl i Margit” Macieja Płazy to prowadzona z dwóch różnych perspektyw powieść historyczna, której jednak daleko do tego, co nauczyliśmy się ostatnio nazywać „polską prozą rozdrapywania ran”. Ta wciągająca i humorystyczna opowieść przypomina raczej poznańską epopeję, przy czym historię traktuje się tu śmiertelnie poważnie.
„Skończone. Nic mi się nie śni. I nikt” – tymi słowami Wojciech Tochman zamykał swoje najważniejsze reportaże o Rwandzie czy Bośni. Jednak historia o realiach wojny w Ukrainie nie pozwala na taką kropkę. „Delfiny i Belzebub” to pierwsza książka w dorobku reportera, która „wcale się nie kończy”, bo jej bohaterowie – ludzie i zwierzęta – wciąż są pod ostrzałem, a ich cierpienie trwa każdego dnia.
Żadan nie opowiada o wojnie jako o wydarzeniu historycznym czy militarnym. Wojna w „Arabeskach” jest stanem istnienia – czymś, co przenika każdą relację, każde wspomnienie i każdy gest.